Deze week is mijn saudade gevoel gelukkig als sneeuw voor de zon (!) verdwenen. Bij de beelden van de bosbranden op goed 100 kilometer van Tavira beseft een mens direct het verschil tussen een écht probleem en een luxe probleempje. En hoe vlug een onbekommerd leventje voorbij kan zijn.
In de westelijke Algarve is het al duidelijk te merken dat het toeristisch hoogseizoen ten einde loopt.
De rijen aan de kassa's in de supermarkten worden korter, ook al zijn de openingsuren gewijzigd. In juli en augustus was het sluitingsuur middernacht! Je zal er maar werken. Nog iets gaan drinken na het werk met de collega's lijkt me hier geen optie.
Op de parkeerterreinen valt hier en daar al een vrij plaatsje te bespeuren en de op de eerste restaurants verschijnt het bordje 'fechado'. Van enkele zal de deur pas terug opengaan als er een nieuwe uitbater gevonden wordt. Ook hier is de concurrentie keihard. Al spreekt de overheid van een toeristisch topjaar.
De verhuurder van strandzetels kan het ook wat rustiger aan doen, maar bij hem is er nog geen sprake van ophouden. Vorig jaar was zijn laatste openingsdag eind november. Het belooft dus een lange, fijne nazomer te worden.
Na de hitte apotheose van de voorbije 2 weken, met temperaturen tot boven de 35 graden in de schaduw, zijn we blij dat we het vanaf nu met een graadje of 10 minder moeten doen. Morgen zal het in België zelfs warmer zijn dan hier: zouden jullie maanden aan een stuk in die temperatuur kunnen werken? Alle respect dus voor de Portugese arbeiders! En alle begrip voor het lagere arbeidsritme.
U merkt dat er deze week niet veel te melden viel maar bereidt u voor op een XXL-editie van de blog van volgende week: onze dochter Jellien komt vanaf morgen op bezoek en dat staat garant voor enkele spetterende dagen en onverwachte avonturen. We kijken er ongelooflijk naar uit.