Na een aantal weken eenzaamheid kwamen er eind augustus maar liefst 2 vrouwen tegelijk ons huisje en mijn bestaan opvrolijken. Het leven kan best mooi zijn. Vandaag vertrok Jellien terug naar België en doen we het rustig aan. U begrijpt over enkele minuten wel waarom.
Een bezoek van onze dochter zonder eens op avontuur te gaan is niet geslaagd. Dus trokken vader en dochter gisteren op pad. Traditioneel wagen we ons bij zo'n gelegenheid wel eens op wat moeilijker begaanbare weggetjes, dus moeder de vrouw verkoos wijselijk thuis te blijven. Zo kon dochterlief vandaag ook nog met een valies vol netjes gewassen klederen terugreizen. Het bloed van een moeder kruipt immers waar het niet gaan kan.
Het plan was om 'eventjes' naar een watervalletje te rijden nabij Santo Estevao. Dat gehucht maakt deel uit van Tavira dus dat kon niet ver zijn en het tochtje zou niet lang duren. Dit was buiten mijn voorliefde voor het kiezen van de verkeerde weg gerekend. Na een rit van 60 km (!) door prachtige verlaten heuvellandschappen had ik de moed al opgegeven om ooit nog de geplande bestemming te vinden en reed ik terug. Tot ik plotseling toch een wegwijzer zag naar Santo Estevao. We parkeerden daar op het kerkplein, stapten uit en.... zagen geen levende ziel. Tot er ergens een deurtje openging en er een man de straat opstapte. Ik vroeg hem of hij de waterval kende en of die nog te bezoeken viel. Met de talloze bosbranden van de voorbije jaren was dat geen overbodige vraag. Hij antwoordde twee keer bevestigend en toonde me welke richting ik moest nemen. We waren maar een vijftal kilometertjes verwijderd van ons doel.
Zes kilometer verder stopte ik moedeloos in het midden van nergens. Een stenen tafel en een gerestaureerde waterpomp waren ons decor. Zouden we dan toch vergeefs gezocht hebben? Het was geen engel uit de hemel maar de man die net op dat ogenblik wat water kwam drinken vervulde met glans dezelfde rol. Als we de eerstvolgende straat rechts namen, over een bruggetje zouden rijden en dan opnieuw rechts zouden afdraaien zouden we op een kleine parking komen. Daar moesten we maar de andere mensen volgen. We werden beloond! O Pego do Inferno ('het diepste punt van de hel') is een prachtige en meesterlijk verborgen natuurparel (zie fotogalerij). Ik ben er zeker van dat de weg ernaartoe niet bewegwijzerd wordt om zoveel mogelijk toeristen weg te houden van dit stukje paradijs. Plaatselijke families picknikken hier in de schaduw en de jeugd stoeit in het frisse meertje. Dat we in totaal 75 km aflegden om een afstand van 10 km in vogelvlucht te overbruggen stoorde me niet in het minst.
's Avonds liet ik de dames kennismaken met het restaurant met de binnentuin waarover ik enkele weken terug al schreef. Om daarna af te sluiten met, ook kan het ook anders, een fadoconcert. Wat niet gepland was, was dat we na het optreden samen met Ricardo Martins, een virtuoos op de Portugese guitaar, een echte afterparty ineenknutselden. De cocktails waren lekker. Het geluid van de wekker die ons na 3 uurtjes slaap uit ons bed klingelde was dat iets minder. Maar Jellien werd keurig op tijd op de luchthaven van Faro afgezet. En nu is het tijd voor mijn schoonheidsslaapje. Ja ik weet het: ik heb veel slaap nodig.